martes, 2 de noviembre de 2010

Só ti

Só ti podes facer que un día nublado,
vuelva a brillar o sol,
só ti sabes facer da miña unha persoa mellor,
só ti podes facer que chore de emoción,
o que rabie ata máis non poder,
só ti sabes entender que non son o home co que acabarás compartindo a túa vida

.Se puidese volver ao pasado,
cambiaría moitas cousas.
Non cometeria os mesmos erros,
non volvería amarte,
só a darche o meu cariño e a miña tenrura,
para que puidésemos vivir as nosas vidas sen rancor.

Non me imaxino xa a vida sen ti,
nin sen a persoa que trouxeches ao mundo.
Ogallá tivésemos unha pequena persoa en común,
todo sería distinto,
por soñar que non quede.

Boto de menos as noites de verán,
compartindo anécdotas,risas,miradas,caricias e bicos..
(aínda que me custe encontrar os teus labios debido á escuridade)

A distancia sempre nos tivo marcados,
maldita distancia...
pero non todo ía ser malo...

Alégrome moito de ter encontrado en tia unha grande amiga
,unha gran persoa,
unha gran nai,
e unha gran muller.

Tes un corazón que non seicomo che cabe no corpo...
aínda que cando te enfadas treme ata o imperio romano..

.O tempo sen ti fáiseme eterno.
Ás veces danme ganas de saber de ti por calquera medio,
e sentir a túa voz ou ler a túa letra...e saber que estás bien(en paz)...

Abúrrome moito sen ti,
pero bo dejemonos de lamentos por hoxe...

Só sei que no meu corazón,
sempre haberá un lugar para ti.
Entraches nel hai anos,
e non sairás ata o día que me morra.

Es a miña mellor inspiración á hora de escribir,
á hora de compoñer música tranquila coa miña guitarra...
Por iso quero que me entendas,
porque só hai unha persoa,
que pode sacar o mellor de mi,
y esa persoa es...

só ti...

Sólo tú

Sólo tú puedes hacer que un día nublado,vuelva a brillar el sol,
sólo tú sabes hacer de mi una persona mejor,
sólo tú puedes hacer que llore de emoción,o que rabie hasta más no poder,
sólo tú sabes entender que no soy el hombre con el que acabarás compartiendo tu vida.

Si pudiera volver al pasado,
cambiaría muchas cosas.
No cometeria los mismos errores,
no volvería a amarte,
sólo a darte mi cariño y mi ternura,
para que pudiéramos vivir nuestras vidas sin rencor.

No me imagino ya la vida sin ti,
ni sin la persona que trajiste al mundo.
Ojalá tuviéramos una pequeña persona en común,todo sería distinto,
por soñar que no quede.

Añoro las noches de verano,
compartiendo anécdotas,risas,miradas,caricias y besos..
(aunque me cueste encontrar tus labios debido a la oscuridad)

La distancia siempre nos tuvo marcados,
maldita distancia...

pero no todo iba a ser malo...

Me alegro mucho de haber encontrado en ti
a una gran amiga,
una gran persona,
una gran madre,
y una gran mujer.

Tienes un corazón que no sé
como te cabe en el cuerpo...
aunque cuando te enfadas tiembla hasta el imperio romano...

El tiempo sin ti se me hace eterno.

A veces me dan ganas de saber de ti por cualquier medio,
y sentir tu voz o leer tu letra...
y saber que estás bien(en paz)...

Me aburro mucho sin ti,
pero bueno dejemonos de lamentos por hoy...

Sólo sé que en mi corazón,
siempre habrá un lugar para ti.
Entraste en él hace años,
y no saldrás hasta el día que me muera.

Eres mi mejor inspiración a la hora de escribir,
a la hora de componer música tranquila con mi guitarra...

Por eso quiero que me entiendas,
porque sólo hay una persona,
que puede sacar lo mejor de mi,y esa persona eres...
sólo tú...

dedicado a Verónica Catoira Conde

viernes, 23 de julio de 2010

miña nena galega

ela ten os ollos claros coma o mar,
o seu pelo desprende un cheiro exquisito,
a súa pel é suave como o veludo,
os seus beizos saben a gloria.

unha muller galega preciosa,
da que me namorei unha noite de verán.

coñecela foi un agasallo para min,
porque dende que a coñezo,
teño mais gañas de vivir a vida.

ela é una muller increible,
e unha persoa entrañable,
da que non me quero separar na vida.

sexa como sexa,
estaremos unidos por algo de por vida,
e iso para min é o mellor que me poderia pasar.

cando me fala coa súa voz doce,
creo estar escoitando unha doce melodia,
que non quero que acabe xamais.

cando me toca e noto a súa pel sobre a miña,
meu corazon acelérase e creo estar flotando no ceo coa lúa,
e cando me bica,
ai cando me bica...
erizaseme a pel e non quero que remate xamais ese bico.

estou tolo por esa muller galega,
que entrou na miña vida,
e non quero que volva saír jamas...

ela é a miña nena galega.


dedicado á muller mas increible que coñezo:verónica catoira conde

domingo, 18 de julio de 2010

Yo

yo no sabria decirte,
las veces que pasas por mi mente todas las noches.
yo no queria,
que esto creciera.
yo no pude contener la rabia en mi soledad
viendo como amabas.
yo no quise hacerte llorar.

yo quiero amarte y respetarte,
yo busco la felicidad eterna.
yo mataría
por besar tus labios.

yo no se a lo que hemos venido.
yo lo que quiero es que me ames
como nunca amaste a nadie.
yo lo que deseo es ser el dueño de tu alma.
yo lo que anhelo
son las noches de verano contigo.
yo lo que no puedo
es engañarme más.

no pido mucha cosa.
solo que me entiendas y me respetes,
que nunca me juzgues por amarte.
siempre seré tu poeta enamorado.
el que nunca se rinde.

ese soy...yo.


dedicado a la mujer que mas me inspira a la hora de escribir
verónica catoira conde

Tu tenue rostro

cuando tu sonries,mi corazón late mas deprisa.
cuando me hablas,mis sentidos se acentúan.
una palabra tuya es como escuchar al cielo cantar.
un halago tuyo y mi cuerpo se estremece.
siempre que me quede un hálito de vida,vivirás en mi corazón,
ni una despedida ni una pelea podran cambiarlo.
cuando veo tuos ojos mirandome,creo estar viendo el mar caribeño,
con ese azul tan limpio y esa mirada tan sincera.
aunque con los años maduremos, que no maduren nuestras almas.
siempre seremos jóvenes y siempre te querré como eres.
por eso quiero que sepas que eres la más bella
y que nunca olvidaré...tu tenue rostro.


dedicado de corazón a mi amor veronica catoira conde

martes, 24 de febrero de 2009

hombre a hombre ( versión española )

Dime que me quieres,
no hagas más el burro,
no digas más palabras sin sentido,
si de verdad me quieres.

Tienes el corazón duro como una piedra,
eres tan insolente que no sé como puedo quererte,
siempre con excusas de niño pequeño,
no puedo aguantar más esta presión.

Siempre me gustaba cuando haciamos el loco,
cuando saliamos de fiesta por la costa en verano,
la luna reflejada en el agua,
tus ojos húmedos del fresco viento.

También recuerdo las tardes de invierno,
los dos sin ropa al lado de la chimenea,
haciendo el amor apasionadamente,
hablando en voz baja para no despertar a los niños.

Tengo una imagen registrada en la mente,
tú con un ramo de flores,
yo saliendo del trabajo,
y tú esperando impaciente que llegara a tus brazos.

Eran buenos tiempos,
los echo de menos,
porque te has convertido en otra persona,
ya no eres el hombre del que me enamoré.

Pero una cosa te digo,
no te deseo ningún mal,
quiero que vivas muchos años,
y que tengas una vida feliz.

Me hubiera gustado ver a nuestros hijos crecer a tu lado,
pero los últimos años ya no te soportaba,
te has convertido en un hombre horrible,
y por eso me llevo a mis hijos lejos de ti.

No me busques porque no me encontrarás,
si me encuentras pelearé contigo si hace falta,
pero hasta que no vuelvas a ser el de antaño,
no verás a tus hijos.

Yo confio en ti,
y sé que algún dia todo será igual que antes,
tranquilo yo te esperaré,
y volveremos a ser una familia feliz.

Pero para volver a verme,
y ver a tus hijos,
tienes que dejar la mala vida que llevas,
volver a ser un hombre.

Recuerda "el cant del ocells" que tanto te gustaba,
recuerda el espiritu luchador que tenias,
recuerda que tenias personas que te querian,
pero sobretodo recuerda que fuiste un hombre admirable.

Habrá gente que no entienda estas palabras,
porque el amor entre dos hombres,
no es bien recibido por unos cuantos,
sólo piensa que tuviste un amor.

"mujer a mujer,
hombre a hombre,
amor entre sabanas ,
nada es diferente".

home a home

Digue´m que m´estimes,
no facis més el ruc,
no diguis mes paraules sense sentit,
si de veritat m´estimes.

Tens el cor dur com una pedra,
ets tan insolent que no se ni com et puc estimar,
sempre amb excuses de nen petit,
no puc aguantar més aquesta pressió.

Sempre m´agradaba quan feiem el boig,
quan sortiem de festa per la costa a l´estiu,
la lluna reflexada a l´aigua,
els teus ulls humits del fresc vent.

També recordo les tardes d´hivern,
els dos sense roba al costat de la xemeneia,
fent l´amor apasionadament,
parlant en veu baixa per no despertar els nens.

Tinc una imatge enregistrada a la ment,
tú amb un ram de flors,
jo sortint del treball,
i tú esperant impacient que jo arribara als teus braços.

Eren bons temps,
els trobo a faltar,
perque t´has convertit en una altra persona,
ja no ets l´home del que em vaig enamorar.

Pero una cosa et dic,
no et desitjo cap mal,
vull que visquis molts anys,
i que tinguis una vida feliç.

M´agradaria haber pogut veure els nostres fills creixer al teu costat,
pero els últims anys ja no et soportaba,
t´has convertit en un home horrible,
i per aixó m´emporto els meus fills lluny de tu.

No em busquis perque no em trobarás,
i si em trobes lluitaré amb tu si fa falta,
pero fins que no tornis a ser el d´antany,
no veuràs als teus fills.

Jo confio en tu,
i sé que algun dia tot serà igual que avans,
tranquil jo t´esperaré,
i tornarem a ser una familia feliç.

Peró per tonarme a veure,
i a veure els teus fills,
has de deixar la mala vida que portes,
torna a ser un home.

recorda el cant del ocells que tant t´agradaba,
recorda l´esperit lluitador que tenies,
recorda que tenies persones que t´estimaben,
pero sobretot recorda que vas ser un home admirable.

haurá gent que no entengui aquestes paraules,
perque l´amor entre dos homes ,
no es ben rebut per uns quants,
només pensa que vas tenir un amor.

dona a dona,
home a home,
amor entre sàbanes,
res és diferent.