viernes, 23 de julio de 2010

miña nena galega

ela ten os ollos claros coma o mar,
o seu pelo desprende un cheiro exquisito,
a súa pel é suave como o veludo,
os seus beizos saben a gloria.

unha muller galega preciosa,
da que me namorei unha noite de verán.

coñecela foi un agasallo para min,
porque dende que a coñezo,
teño mais gañas de vivir a vida.

ela é una muller increible,
e unha persoa entrañable,
da que non me quero separar na vida.

sexa como sexa,
estaremos unidos por algo de por vida,
e iso para min é o mellor que me poderia pasar.

cando me fala coa súa voz doce,
creo estar escoitando unha doce melodia,
que non quero que acabe xamais.

cando me toca e noto a súa pel sobre a miña,
meu corazon acelérase e creo estar flotando no ceo coa lúa,
e cando me bica,
ai cando me bica...
erizaseme a pel e non quero que remate xamais ese bico.

estou tolo por esa muller galega,
que entrou na miña vida,
e non quero que volva saír jamas...

ela é a miña nena galega.


dedicado á muller mas increible que coñezo:verónica catoira conde

2 comentarios:

  1. está mal que eu o diga pero... é o poema máis fermoso que lin ^^
    eu tamén estou tola por ti, quérote moito meu neno

    ResponderEliminar
  2. gracies bonica,t´estimo molt,petonsssssssssssssssssssssssssss :)

    ResponderEliminar