Só ti podes facer que un día nublado,
vuelva a brillar o sol,
só ti sabes facer da miña unha persoa mellor,
só ti podes facer que chore de emoción,
o que rabie ata máis non poder,
só ti sabes entender que non son o home co que acabarás compartindo a túa vida
.Se puidese volver ao pasado,
cambiaría moitas cousas.
Non cometeria os mesmos erros,
non volvería amarte,
só a darche o meu cariño e a miña tenrura,
para que puidésemos vivir as nosas vidas sen rancor.
Non me imaxino xa a vida sen ti,
nin sen a persoa que trouxeches ao mundo.
Ogallá tivésemos unha pequena persoa en común,
todo sería distinto,
por soñar que non quede.
Boto de menos as noites de verán,
compartindo anécdotas,risas,miradas,caricias e bicos..
(aínda que me custe encontrar os teus labios debido á escuridade)
A distancia sempre nos tivo marcados,
maldita distancia...
pero non todo ía ser malo...
Alégrome moito de ter encontrado en tia unha grande amiga
,unha gran persoa,
unha gran nai,
e unha gran muller.
Tes un corazón que non seicomo che cabe no corpo...
aínda que cando te enfadas treme ata o imperio romano..
.O tempo sen ti fáiseme eterno.
Ás veces danme ganas de saber de ti por calquera medio,
e sentir a túa voz ou ler a túa letra...e saber que estás bien(en paz)...
Abúrrome moito sen ti,
pero bo dejemonos de lamentos por hoxe...
Só sei que no meu corazón,
sempre haberá un lugar para ti.
Entraches nel hai anos,
e non sairás ata o día que me morra.
Es a miña mellor inspiración á hora de escribir,
á hora de compoñer música tranquila coa miña guitarra...
Por iso quero que me entendas,
porque só hai unha persoa,
que pode sacar o mellor de mi,
y esa persoa es...
só ti...
martes, 2 de noviembre de 2010
Sólo tú
Sólo tú puedes hacer que un día nublado,vuelva a brillar el sol,
sólo tú sabes hacer de mi una persona mejor,
sólo tú puedes hacer que llore de emoción,o que rabie hasta más no poder,
sólo tú sabes entender que no soy el hombre con el que acabarás compartiendo tu vida.
Si pudiera volver al pasado,
cambiaría muchas cosas.
No cometeria los mismos errores,
no volvería a amarte,
sólo a darte mi cariño y mi ternura,
para que pudiéramos vivir nuestras vidas sin rencor.
No me imagino ya la vida sin ti,
ni sin la persona que trajiste al mundo.
Ojalá tuviéramos una pequeña persona en común,todo sería distinto,
por soñar que no quede.
Añoro las noches de verano,
compartiendo anécdotas,risas,miradas,caricias y besos..
(aunque me cueste encontrar tus labios debido a la oscuridad)
La distancia siempre nos tuvo marcados,
maldita distancia...
pero no todo iba a ser malo...
Me alegro mucho de haber encontrado en ti
a una gran amiga,
una gran persona,
una gran madre,
y una gran mujer.
Tienes un corazón que no sé
como te cabe en el cuerpo...
aunque cuando te enfadas tiembla hasta el imperio romano...
El tiempo sin ti se me hace eterno.
A veces me dan ganas de saber de ti por cualquier medio,
y sentir tu voz o leer tu letra...
y saber que estás bien(en paz)...
Me aburro mucho sin ti,
pero bueno dejemonos de lamentos por hoy...
Sólo sé que en mi corazón,
siempre habrá un lugar para ti.
Entraste en él hace años,
y no saldrás hasta el día que me muera.
Eres mi mejor inspiración a la hora de escribir,
a la hora de componer música tranquila con mi guitarra...
Por eso quiero que me entiendas,
porque sólo hay una persona,
que puede sacar lo mejor de mi,y esa persona eres...
sólo tú...
dedicado a Verónica Catoira Conde
sólo tú sabes hacer de mi una persona mejor,
sólo tú puedes hacer que llore de emoción,o que rabie hasta más no poder,
sólo tú sabes entender que no soy el hombre con el que acabarás compartiendo tu vida.
Si pudiera volver al pasado,
cambiaría muchas cosas.
No cometeria los mismos errores,
no volvería a amarte,
sólo a darte mi cariño y mi ternura,
para que pudiéramos vivir nuestras vidas sin rencor.
No me imagino ya la vida sin ti,
ni sin la persona que trajiste al mundo.
Ojalá tuviéramos una pequeña persona en común,todo sería distinto,
por soñar que no quede.
Añoro las noches de verano,
compartiendo anécdotas,risas,miradas,caricias y besos..
(aunque me cueste encontrar tus labios debido a la oscuridad)
La distancia siempre nos tuvo marcados,
maldita distancia...
pero no todo iba a ser malo...
Me alegro mucho de haber encontrado en ti
a una gran amiga,
una gran persona,
una gran madre,
y una gran mujer.
Tienes un corazón que no sé
como te cabe en el cuerpo...
aunque cuando te enfadas tiembla hasta el imperio romano...
El tiempo sin ti se me hace eterno.
A veces me dan ganas de saber de ti por cualquier medio,
y sentir tu voz o leer tu letra...
y saber que estás bien(en paz)...
Me aburro mucho sin ti,
pero bueno dejemonos de lamentos por hoy...
Sólo sé que en mi corazón,
siempre habrá un lugar para ti.
Entraste en él hace años,
y no saldrás hasta el día que me muera.
Eres mi mejor inspiración a la hora de escribir,
a la hora de componer música tranquila con mi guitarra...
Por eso quiero que me entiendas,
porque sólo hay una persona,
que puede sacar lo mejor de mi,y esa persona eres...
sólo tú...
dedicado a Verónica Catoira Conde
viernes, 23 de julio de 2010
miña nena galega
ela ten os ollos claros coma o mar,
o seu pelo desprende un cheiro exquisito,
a súa pel é suave como o veludo,
os seus beizos saben a gloria.
unha muller galega preciosa,
da que me namorei unha noite de verán.
coñecela foi un agasallo para min,
porque dende que a coñezo,
teño mais gañas de vivir a vida.
ela é una muller increible,
e unha persoa entrañable,
da que non me quero separar na vida.
sexa como sexa,
estaremos unidos por algo de por vida,
e iso para min é o mellor que me poderia pasar.
cando me fala coa súa voz doce,
creo estar escoitando unha doce melodia,
que non quero que acabe xamais.
cando me toca e noto a súa pel sobre a miña,
meu corazon acelérase e creo estar flotando no ceo coa lúa,
e cando me bica,
ai cando me bica...
erizaseme a pel e non quero que remate xamais ese bico.
estou tolo por esa muller galega,
que entrou na miña vida,
e non quero que volva saír jamas...
ela é a miña nena galega.
dedicado á muller mas increible que coñezo:verónica catoira conde
o seu pelo desprende un cheiro exquisito,
a súa pel é suave como o veludo,
os seus beizos saben a gloria.
unha muller galega preciosa,
da que me namorei unha noite de verán.
coñecela foi un agasallo para min,
porque dende que a coñezo,
teño mais gañas de vivir a vida.
ela é una muller increible,
e unha persoa entrañable,
da que non me quero separar na vida.
sexa como sexa,
estaremos unidos por algo de por vida,
e iso para min é o mellor que me poderia pasar.
cando me fala coa súa voz doce,
creo estar escoitando unha doce melodia,
que non quero que acabe xamais.
cando me toca e noto a súa pel sobre a miña,
meu corazon acelérase e creo estar flotando no ceo coa lúa,
e cando me bica,
ai cando me bica...
erizaseme a pel e non quero que remate xamais ese bico.
estou tolo por esa muller galega,
que entrou na miña vida,
e non quero que volva saír jamas...
ela é a miña nena galega.
dedicado á muller mas increible que coñezo:verónica catoira conde
domingo, 18 de julio de 2010
Yo
yo no sabria decirte,
las veces que pasas por mi mente todas las noches.
yo no queria,
que esto creciera.
yo no pude contener la rabia en mi soledad
viendo como amabas.
yo no quise hacerte llorar.
yo quiero amarte y respetarte,
yo busco la felicidad eterna.
yo mataría
por besar tus labios.
yo no se a lo que hemos venido.
yo lo que quiero es que me ames
como nunca amaste a nadie.
yo lo que deseo es ser el dueño de tu alma.
yo lo que anhelo
son las noches de verano contigo.
yo lo que no puedo
es engañarme más.
no pido mucha cosa.
solo que me entiendas y me respetes,
que nunca me juzgues por amarte.
siempre seré tu poeta enamorado.
el que nunca se rinde.
ese soy...yo.
dedicado a la mujer que mas me inspira a la hora de escribir
verónica catoira conde
las veces que pasas por mi mente todas las noches.
yo no queria,
que esto creciera.
yo no pude contener la rabia en mi soledad
viendo como amabas.
yo no quise hacerte llorar.
yo quiero amarte y respetarte,
yo busco la felicidad eterna.
yo mataría
por besar tus labios.
yo no se a lo que hemos venido.
yo lo que quiero es que me ames
como nunca amaste a nadie.
yo lo que deseo es ser el dueño de tu alma.
yo lo que anhelo
son las noches de verano contigo.
yo lo que no puedo
es engañarme más.
no pido mucha cosa.
solo que me entiendas y me respetes,
que nunca me juzgues por amarte.
siempre seré tu poeta enamorado.
el que nunca se rinde.
ese soy...yo.
dedicado a la mujer que mas me inspira a la hora de escribir
verónica catoira conde
Tu tenue rostro
cuando tu sonries,mi corazón late mas deprisa.
cuando me hablas,mis sentidos se acentúan.
una palabra tuya es como escuchar al cielo cantar.
un halago tuyo y mi cuerpo se estremece.
siempre que me quede un hálito de vida,vivirás en mi corazón,
ni una despedida ni una pelea podran cambiarlo.
cuando veo tuos ojos mirandome,creo estar viendo el mar caribeño,
con ese azul tan limpio y esa mirada tan sincera.
aunque con los años maduremos, que no maduren nuestras almas.
siempre seremos jóvenes y siempre te querré como eres.
por eso quiero que sepas que eres la más bella
y que nunca olvidaré...tu tenue rostro.
dedicado de corazón a mi amor veronica catoira conde
cuando me hablas,mis sentidos se acentúan.
una palabra tuya es como escuchar al cielo cantar.
un halago tuyo y mi cuerpo se estremece.
siempre que me quede un hálito de vida,vivirás en mi corazón,
ni una despedida ni una pelea podran cambiarlo.
cuando veo tuos ojos mirandome,creo estar viendo el mar caribeño,
con ese azul tan limpio y esa mirada tan sincera.
aunque con los años maduremos, que no maduren nuestras almas.
siempre seremos jóvenes y siempre te querré como eres.
por eso quiero que sepas que eres la más bella
y que nunca olvidaré...tu tenue rostro.
dedicado de corazón a mi amor veronica catoira conde
Suscribirse a:
Comentarios (Atom)